Wczoraj wieczorem mieliśmy nie tylko ważną rocznicę urodzin Tolkiena (bo już 120). Także z tej okazji Galadhorn oraz Tom Goold z forum Elendili (oraz serwisu tolkienowskiego Elendilion) przygotowali kolejną audycję radia elendili fm. 

Radio elendili fm to audycje tolkienowskie organizowane w różnych odstępach czasu przez autorów jednego z największych for tolkienowskich w Polsce – Elendili. Co jakiś czas informują oni z wyprzedzeniem o zbliżającej się audycji. Zazwyczaj jest to wiązane z ważnymi wydarzeniami tolkienowskimi takimi jak wybór wydarzenia roku, okrągła rocznica ich forum czy, tak jak miało to miejsce tym razem, 120. urodziny Tolkiena.

Z tej okazji przygotowali program, który trwał bagatela, bo aż 8 godzin. Choć oficjalnie rozpoczął się o 18, już od 16. można było słuchać stacji. Całość zorganizowana została przy pomocy stacji radiowej Punkt G-51 prowadzonej przez – znanego fanom Tolkiena – EM-White’a.

Począwszy od 18:00 audycja ruszyła pełną parą. Przez godzinę Tom i Galadhorn wspominali miniony rok i dyskutowali o tolkienowskich wydarzeniach. O 19:00 ogłosili wyniki plebiscytu na tolkienowskie wydarzenie roku, które zorganizowali po raz kolejny. O 19:30 rozpoczęła się Tolkienowska Lista Przebojów.

Od 20:00 mogliśmy posłuchać tolkienowskiego Koncertu Życzeń, by wspólnie przygotować się do oficjalnego toastu za Profesora, który odbył się na antenie radiowej, zgodnie z zapowiedziami, o 21:00. Później po małej dawce muzyki i kilku słowach Galadhorna zaczął się blok przygotowany z udziałem naszego przyjaciela – Dzikiego. Od 21:30 do oficjalnego zakończenia audycji (o 23:00), mogliśmy słuchać dobrze znanej naszym forumowiczom muzyki tolkienowskiej wybranej przez Strażnika Lothlórien.

Ponieważ Radio Punkt G-51 przeznaczyło Elendilim czas do północy, Galadhorn na „dobranoc” puścił słuchaczom od 23:00 godzinę archiwalnej audycji urodzinowej ich forum.

Audycja była wyśmienita, a słuchało jej w momencie wznoszenia toastu ponad 50 osób (tyle maksymalnie było przewidziane początkowo), toteż autorzy musieli otworzyć dodatkowe „sloty” (miejsca dla słuchaczy w Internecie, są ograniczone do ilości slotów). Jednak nie było z tym problemu.

Wspólny toast był wspaniałą chwilą. Mogliśmy poczuć, że wszyscy polscy miłośnicy Tolkiena wspólnie obchodzą jego urodziny.

Zapraszamy Was do śledzenia radia, ponieważ Galadhorn zapowiedział już, że audycje powinny pojawiać się bardziej regularnie i częściej. Będziemy Was o nich informować na bieżąco.

Jak co roku Tolkien Society zorganizowało akcję wznoszenia toastu za J.R.R. Tolkiena, który w tym roku obchodziłby już 120 urodziny! To okazja, jakiej nie można przegapić. W tym dniu o godzinie 21:00 czasu lokalnego wstają i mówią: „Za profesora”, wznosząc przy tym kieliszek lub szklankę jakiegoś napoju (nie koniecznie musi być alkoholowy!).

Mamy nadzieję, że w tym dniu wszyscy będziemy pamiętać o naszym mistrzu i wypijemy za jego dobre życie w innym świecie. Także po to, aby w przyszłości kolejne pokolenia mogły cieszyć się lekturą najwspanialszych dzieł, które stworzył. Kto wie, może będzie wśród nich i jakiś mroczny człowiek, który zrezygnuje ze swych planów po zapoznaniu się z losami Saurona (patrzcie niżej).

Jeżeli chcielibyście podzielić się swoimi życzeniami dla Tolkiena, koniecznie wejdźcie na stronę Tolkien Society i wypełnijcie formularz.

Click here to view the video on YouTube.

Na szczególną uwagę zasługuje pieśń krasnoludów w domu Bilba, całkowicie oddająca nastrój kopalń, grot i podziemnych sal. Nic dziwnego, że hobbit łowiąc jej dźwięki zapragnął ruszyć w świat, zobaczyć wysokie góry, usłyszeć szum sosen i potoków, zbadać głębie jaskiń i nosić u boku miecz zamiast laski. Krasnoludy z filmowej zapowiedzi w przeciwieństwie do książkowych nie mają ze sobą instrumentów – skrzypiec, fletów, bębna, klarnetów, wiolonczeli ani cudownej harfy Thorina. Śpiewają z szacunkiem, niczym hymn czy nabożną pieśń.

Kilka słów należy się postaciom Krasnoludów. Już od początku widzimy są zabawne (szczególnie po kilku piwach ), co oddaje dobrze klimat książki. Wszyscy członkowie wyprawy prezentowani są po kolei widzowi, a na końcu pojawia się Thorin Dębowa Tarcza, który jest znacznie poważniejszy od swoich towarzyszy.

Pomimo dość wesołego ujęcia historii, Peter Jackson zadbał też o elementy grozy, które padają niczym cień samej wieży Dol Guldur. Thorin przestrzega Gandalfa, że nie odpowiada za Bilba, ani los, jaki go czeka. W ten sposób dostajemy wskazówkę, że na pewien sposób przewidziane jest, że ten drobny „incydent” to będzie początek czegoś większego. W drugiej połowie zwiastuna widzimy Gandalfa kroczącego po ruinach (czyżby samo Dol Guldur?) oraz Bilba, który znajduje Pierścień i spotyka Golluma. Od razu widać, że film nie będzie tylko wesołą przygodą dla dzieci.

Howard Shore, który zajmuje się muzyką do filmu, kontynuuje swoją pracę z Władcy Pierścieni i utrzymuje ścieżkę dźwiękową w bardzo podobnym tonie. Została ona jedynie zmodyfikowana i odświeżona o nowy motyw melodii z pieśni Krasnoludów. To miłe zaskoczenie, gdyż w ten sposób fani muzyki Howarda Shore’a dostaną kolejną dawkę świetnego soundtracka.

Premiera filmu za rok, ale fani już teraz mogą poczuć ciarki na plecach oglądając fragmenty w ukazanym trailerze. Co nas czeka dalej? Z pewnością teraz będzie pojawiało się więcej materiałów z planu filmowego. Będziemy śledzić je na bieżąco i dostarczać Wam w dalszych wydaniach Śladami Hobbita.

Pierwszą rzeczą, o jakiej pomyślałem odkrywając kolejne etapy fabuły, było wykorzystanie wiedzy z książek Tolkiena. Autorzy gry wykroczyli znacząco poza wizję kreowaną w filmie Władca Pierścieni i sięgając po oryginalne dzieło, dołożyli nowe postacie, które wyjaśniają nam różne aspekty świata Śródziemia. Spotykamy samego Gwaihira, który tłumaczy kim jest (sam fakt rozmowy z orłami jest zaskoczeniem dla naszych bohaterów). Dowiadujemy się nieco na temat sytuacji Dunedainów oraz historii północnego królestwa – Arnoru.

Fabuła gry nie powala na kolana, ale jest interesująca i wciąga wystarczająco. Choć jesteśmy prowadzeni za rączkę przez cały czas, możemy nacieszyć się bogactwem wydarzeń przygotowanych dla nas przez SnowBlind Studios. Dialogi bohaterów niestety też nie należą do górnolotnych, ale to nic. 

Nawiązując do mojego poprzedniego wpisu na temat tej gry: samouczek pomimo, że szybko znika, jest jednak dostępny w menu postaci pod zakładką z zadaniami. W zasadzie nie miałem potrzeby odczytania go ponownie. Choć znikał szybko, sam mogłem nauczyć się wszystkich (a nie było ich wiele) klawiszy używanych w grze metodą prób i błędów.

War in the North nie jest grą idealną. Największym minusem jest użycie (niestety po raz kolejny w tego typu grze) magii. Autorzy chcąc wypełnić całkowicie klasyczny model drużyny: wojownik, zwiadowca i mag, pozwolili na wykorzystanie magii przez bohaterów. Ale, pomimo całej mojej nienawiści do wprowadzania magii do Śródziemia, stanę w obronie twórców gry. Magią posługuje się tylko Andriel. Jako elfka poniekąd może mieć możliwości, by używać jakiejś formy mocy (choć nadal nie potrafię się na to zgodzić). Szczęśliwie reszta jej przyjaciół takich możliwości nie ma. Jeżeli chodzi o magię po stronie wrogów. Wytłumaczenie fabularne jest takie, że sam Agandaur pobierał nauki u Saurona, stąd jako nieliczny z ludzi potrafi operować siłami nadnaturalnymi. W czasie gry spotykamy też szamanów ludzi z północy, którzy wiedzę o magii mieli przekazywać sobie przez pokolenia. Niektórzy orkowie też będą używać magii, co jest wyjaśnione nauczaniem ich przez „głównego złego” gry. Przyznam, że takie tłumaczenie nie satysfakcjonuje mnie w pełni, ale pozwolę sobie wyjątkowo przymrużyć oko na całą sprawę.

Wciąż nie mogę się przekonać do generowanej za pomocą grafiki 3D krwi. Posoka strasznie się błyszczy i bardziej przypomina bordową rtęć niż faktyczną krew. Niestety, w War in the North mamy z nią stale do czynienia, przez co gra traci nieco wizualnie. Nadal pozostaję zwolennikiem prostszych rozwiązań, jeżeli chodzi o chlapanie krwią.

Ostatnia uwaga dotyczy poruszania się. Niestety irytujące są momenty, gdy chcemy przejść w miejsce, do którego normalna osoba bez kłopotu by się dostała, a my wpadamy na niewidzialną barierę. Tak samo dużym problemem jest blokowanie przejścia przez innych członków drużyny. Aby móc przejść przez wąski przesmyk niejednokrotnie musimy się przeturlać pod nimi.

Ah! Zapomniałem jeszcze o rozgrywce sieciowej. Twórcy gry chwalili się, że będzie to jedna z najmocniejszych stron tej gry. Niestety trudno mi to ocenić, bo… rozgrywek w ogóle nie ma. Ilekroć próbowałem zagrać po sieci, nikt inny tego nie robił. Aż mnie to zaskoczyło. Podejrzewam, że niestety zaprojektowano dziwny sposób dobierania sobie towarzystwa do gry, który powoduje takie problemy. Z tego względu nie jestem zatem w stanie określić, czy taka rozgrywka jest ciekawa i na czym dokładnie polega.

Wyszło na to, że dzisiaj trochę ponarzekałem na Wojnę na Północy, ale mimo wszystko uważam, że gra jest warta uwagi ze strony osób, które interesują się cRPG i lubią Tolkiena. Choć nie powala na kolana, uważam, że jest znacznie lepszym produktem niż Władca Pierścieni: Podbój. Jeżeli macie inne zdanie, napiszcie o tym w komentarzach poniżej. Każdy ma swoje gusta i z pewnością znalazł w tej grze inne plusy, jak i minusy. Starałem się tutaj nie uprawiać popularnego ostatnio narzekactwa, a jedynie przedstawić grę w obiektywnym świetle.

Zobacz odcinek

W najnowszym odcinku Pepcok opowiada o „boskim” konwencie Falkon, który odbył się w dniach 10-13 listopada w Lublinie. Ivellios za to przybliża polskie tłumaczenie systemu gry fabularnej The Shadow of Yesterday wydanego nakładem Kuźni Gier. Oprócz tego, na widzów czeka konkurs, w którym do wygrania jest podręcznik tej gry.

War in the North (Wojna na Północy) pojawiła się w sklepach na początku listopada. Od dłuższego czasu mogliśmy śledzić informacje związane z jej powstawaniem oraz oglądać kolejne trailery. Czy okaże się sukcesem producentów? Uważam, że tak i postaram się to poprzeć swoimi opiniami na jej temat w dalszej części.

Dzień 1. – Instalacja i pierwsze wrażenia

Instalacja gry przebiegła bez większych problemów. Warto zauważyć, że gra jest podłączona do systemu Steam, co oznacza, że gdy przypiszemy klucz do naszego konta, nie będziemy w stanie odsprzedać gry. Jedynym wyjściem będzie wtedy odsprzedanie całego konta. Z drugiej strony dzięki Steamowi możemy grać bez martwienia się o ewentualną utratę zapisanej gry. Ponadto, gdy będziemy chcieli zainstalować grę na nowo, nie musimy posiadać jej płyty. Wystarczy pobrać ją przez Steam. Zatem trochę minusów, ale i duże plusy.

Wojna na Północy to typowa gra Action RPG. Mamy elementy rozmów z Bohaterami Niezależnymi, w których nie tylko przeklikujemy kolejne wypowiedzi, ale możemy też poprosić o rozwinięcie wątków, poznanie szczegółów, które z punktu przejścia gry nie mają znaczenia, ale pozwalają graczowi lepiej poznać realia Śródziemia. Duży plus!

Pomiędzy scenami, w których rozmawiamy z różnymi postaciami w zasadzie wędrujemy po kolejnych obszarach Śródziemia rozbijając kolejne oddziały wroga. Nie ma się jednak co łudzić. Gra nie pozwoli nam na dokonywanie wyborów, które wpłyną na losy Wolnych Plemion. Musimy podążać po liniowej fabule dokładnie tak, jak sobie zażyczą tego drugoplanowe postacie. Jedynym urozmaiceniem są malutkie zadania poboczne, które wykonujemy niejako przy okazji.

Kilka słów o pierwszych krokach w grze. Bardzo zawiódł mnie system nauki sterowania. Był to jedynie dymek informacyjny w prawym górnym rogu, który pojawiał się zaledwie na kilka sekund. Trzeba też podkreślić, że jest on mało dostrzegalny – tj. słabo odciąga uwagę od centrum ekranu. W ten sam sposób wyświetlają się także informacje o nowych zadaniach i ich ukończeniu. Zatem, jeżeli chcemy poznać klawisze sterowania w pełni, musimy sięgnąć do instrukcji gry albo uczyć się ich z czasem czytając porady na ekranach ładowania.

Dzień 2. – Fabuła gry i system walki

Warto powiedzieć, jak wygląda pokrótce fabuła War in the North. Podczas gdy Frodo rozpoczyna swoją wielką przygodę, troje towarzyszy: Eradan, syn Baranora, jeden z Dunedainów; Farin, syn Norina – krasnoludzki wojownik do złudzenia przypominający mi Gimlego; oraz Andriel – czarodziejka z Imladris; podejmuje się równie niebezpiecznej wyprawy. W czasie trwania gry sterujemy jednym z nich, ale pomiędzy poszczególnymi etapami możemy dokonywać zamiany prowadzonej postaci. W ten sposób, gdy jeden bohater nam się znudzi, możemy przejść na kolejnego. Jest to także przydatne, gdyż każdy z nich ma swoje indywidualne umiejętności.

Nasi bohaterowie niejako z przypadku stają się istotnym trybikiem, który może pomóc Drużynie Pierścienia w wyprawie. Sauron postanowił stworzyć armię na północy Śródziemia, a zlecił to zadanie człowiekowi imieniem Agandaur, którego miał nauczać magii, ale o tym później. Bohaterowie chcąc pomóc Aragornowi w odnalezieniu Froda, który jeszcze nie dotarł do Bree odkrywają knowania Saurona i po części psują mu szyki. Oczywiście jest to dopiero początek większej rozgrywki, która ostatecznie ma na celu rozproszenie uwagi Saurona i ułatwienie Drużynie Pierścienia podróży na wschód.

Trzeba przyznać, że jak do tej pory nie czułem, żeby w jakiś sposób znaczący wpływano na historię samego świata Tolkiena. Wydarzenia z którymi się stykamy można potraktować na zasadzie: mogły się zdarzyć, ale nikt nie musiał ich opisać. Daje się zauważyć, że autorzy scenariusza starali się, by nie zarzucono im nadmiernej modyfikacji myśli Tolkiena. Poniekąd fabuła gry przypomina mi takie imprezy jak Fornost czy Zlot Arda, tyle że na ekranie komputera. Kolejny duży plus!

Na duże pochwały zasługuje system walki. Jest dynamiczny i intuicyjny. Każde kliknięcie lewego przycisku myszki (LPM), to uderzenie, a za pomocą klawiszy ruchu decydujemy, w którą stronę je skierujemy. Po serii ciosów możemy zadać krytyczne trafienie przeciwnikowi za pomocą mocnego ciosu (prawy przycisk myszki – PPM). A warto to robić jak najczęściej, gdyż w ten sposób zdobywamy punkty doświadczenia i szybciej rozwijamy naszą postać. Szybkie i efektowne walki wciągają i choć gra praktycznie tylko z nich się składa, nie nudzą ani trochę. Tym bardziej, że co chwila zmieniają się wrogowie: gobliny, orkowie, upiory, trolle, a nawet kamienne olbrzymy. Warto też zauważyć, że możemy często i szybko odskakiwać przed atakami wrogów, dzięki czemu unikamy ciosu. I to naprawdę działa! Gdy widzimy, że troll już bierze zamach swoim młotem możemy uciec w ostatniej chwili. Gdy upiór kurhanu magicznie unosi kamienie wkoło siebie, a my właśnie go dobijamy, możemy spektakularnie uciec przed uderzeniem opadających głazów. Dzięki temu możemy poczuć prawdziwą dynamikę gry i przeżywać wspaniałe przygody.

Z pewnością można ponarzekać na kilka aspektów. Wśród nich pojawi się magia, jednak temat ten poruszę w kolejnej części cyklu. Na chwilę obecną Wojna na Północy bardzo mnie wciągnęła i śmiało mogę już teraz powiedzieć, że bije na głowę grę Lord of the Rings: Conquest, które było w swojej formie dość podobne. Do tego wątku jednak także jeszcze wrócę.

Jeszcze nie znamy szczegółowych zasad gry, ale jak nietrudno się domyślić, będziemy musieli w jakiś sposób odbyć podróż do Samotnej Góry. Gracze wcielają się w role krasnoludów pomagających Bilbowi w drodze. Czekają na nas liczne niebezpieczeństwa i wyzwania. Po drodze będziemy zbierać przedmioty, które będą niezbędne aby dostać się do leża smoka i pokonać go.

Gra ma niezwykłą oprawę graficzną. Autorem ilustracji jest John Howe, którego znamy z książek tolkienowskich. Do zestawu dołączone są dwie figurki: Bilbo oraz sam Smaug. Bardzo dobrze, że gra pojawiła się teraz, jeszcze przed premierą filmu. Dzięki temu na pewno będzie bliska oryginalnej historii, którą znamy z książki i pozwoli ją znacznie bardziej popularyzować. Zapewne po wejściu ekranizacji do kin, czeka nas lawina innych gier. Czy okażą się konkurencyjne pod kątem merytorycznym? Czas pokaże. Na razie zachęcamy Was do zapoznania się z planszówką firmy Egmont.

„HOBBIT”
Gra planszowa dla 2-5 graczy w wieku 8-108 lat.
Autor: Reiner Knizia
Ilustracje: John Howe
Dostępna w sklepach: Smyk, Empik, E.Leclerc, Auchan, Selgors, w sklepach z zabawkami oraz w internecie: merlin.pl, agito.pl, empik.com, smyk.com.

Czyżby sam Bilbo w czasie wyprawy Froda nie mógł już pograć w grę o sobie? Wszak miał na karku 111 lat.

Jeszcze kwadrans dzielił nas od godziny 20.00, gdy dotarliśmy do Media Aetas – restauracji położonej na jednej ze ścian Rynku Głównego w Krakowie. Poprosiliśmy o zaprowadzenie nas do stolika, na który mieliśmy rezerwację. Okazało się, że był to nasz ulubiony okrągły stół położony w odosobnionej sali. Jak zwykle obsługa dbała o nas iście po królewsku.

Gdy usłyszałem od Olórina, że planuje zorganizowanie kolejnego spotkania WrocTolk w sobotę, 12. listopada, uznałem, że lepsza okazja nie mogła się nadarzyć. To właśnie na ten weekend nasza Rada Opiekunów planowała w swoim gronie małe spotkanie, które nazwaliśmy dość przesadnie Sejmikiem. Uznałem, że to dobry znak, by zorganizować także KrakTolk w tym samym terminie. Był to o tyle dobry zbieg okoliczności, o ile chcieliśmy już wrócić do formuły dotychczasowej, wedle której spotkania w obu miastach odbywały się równocześnie (lub w zbliżonych terminach).

Chęć udziału w sobotnim spotkaniu zgłosiło w serwisie Facebook w sumie pięć osób (w tym dwie były niepewne). Ostatecznie przybyły 3 z nich. Należy jednak dodać, że tajemnicą pozostawało pojawienie się na nim także Tinwelin oraz Nanatei (Opiekunek Bractwa). Ponadto wcześniej o przybyciu informował mnie Daeruth, który w krakowskich spotkaniach może uczestniczyć od niedawna.

Co ciekawego wydarzyło się na piętnastym KrakTolku? Przede wszystkim udało nam się w dużej mierze podążyć za agendą. Zaczęliśmy od dyskusji na temat gier komputerowych opartych na świecie Władcy Pierścieni. Dzięki obecności Tinwelin, która ma duże obycie w tych grach, dyskusja toczyła się na niezwykłym poziomie. Rozmawialiśmy o wpływie uwarunkowań ekonomicznych, komercyjności, ale także o najważniejszej rzeczy: czy gry oparte na filmie szkodzą odbiorowi dzieł Tolkiena czy wręcz przeciwnie – pomagają do niego dotrzeć. Jak nietrudno się domyślić, prawda leży gdzieś po środku, a my pragnęliśmy do niej dotrzeć.

Drugą ważną sprawą poruszoną na spotkaniu było podglądanie doniesień z planu Hobbita. Próbowaliśmy ustalić, czy poznając zaplecze produkcji jesteśmy w stanie zepsuć sobie końcowy odbiór, który będziemy mogli zobaczyć w kinie. I tutaj odpowiedź nie była łatwa. Przy okazji jednak poruszyliśmy inny wątek: raczej nie garniemy się do oglądania tych materiałów, które udostępnia Peter Jackson. Dlaczego? To już trudniejsze pytanie. A jak jest w Waszym przypadku?

Temat gier fabularnych i ich związku ze Śródziemiem omówiliśmy bardzo krótko, gdyż niewielu z nas miało z takowymi styczność. Uznaliśmy, że do tematu dobrze będzie wrócić następnym razem w formie prezentacji, która lepiej naświetli całe zagadnienie.

Spotkanie było udane. Po kilku grzanych miodach pitnych, dobrej zupie piwnej z serem i grzankami, rozmawiało się nam świetnie. Dyskusje były prowadzone tak zagorzale, że czasem wręcz przekrzykiwaliśmy się. Po raz pierwszy część osób znających się z forum mogła zobaczyć się na żywo, a niektórzy spotkali się po dłuższej przerwie. Na kolejnym zgromadzeniu nie będziemy mieli już takiego samego składu uczestników, ale na pewno warto będzie przyjść, by posłuchać ciekawych prelekcji i podyskutować na tolkienowskie (a czasem nie tylko) tematy. Do czego gorąco zachęcamy!

Click here to view the video on YouTube.

Program z odcinka na odcinek rozkręca się coraz bardziej. Możecie śledzić poczynania jego twórców na fanpage’u oraz przez subskrypcję kanału na YouTube.

W czasie wakacyjnej przerwy (przyznajemy, że nieco przedłużonej) zrezygnowaliśmy z formalnych spotkań. Mimo, że w Krakowie numeracja była dalej ciągnięta, KrakTolk przyjął formę bardzo luźnych dyskusji na tematy dowolne. Mamy jednak jesień w pełni i wracamy do poprzedniej formuły. Organizatorzy poszczególnych spotkań przygotowali dla Was atrakcje i tematy do rozmów, które uprzyjemnią Wam chłodny listopadowy wieczór.

Najbliższe spotkania KrakTolk i WrocTolk odbędą się równocześnie w sobotę – 12. listopada. Poniżej informacje dla uczestników poszczególnych spotkań.

WrocTolk rozpocznie się tradycyjnie pod pomnikiem A. Fredry o godzinie 19:19. Jak zwykle Olórin zaprowadzi grupę do miejsca, w którym będzie można spokojnie usiąść, napić się czegoś i podyskutować. Jeżeli chcecie dołączyć do grupy wrocławskiej zgłoście się w komentarzach lub zapiszcie na wydarzenie na facebooku.

W Krakowie tradycyjnie widzimy się w restauracji Media Aetas położonej na Rynku Głównym w rogu przy wylocie ulicy Wiślnej. KrakTolk #15 rozpoczynamy o godzinie 20:00, ale możecie spokojnie przyjść później. Gdybyście nie mogli nas znaleźć, rezerwacja będzie na hasło „KrakTolk” a obsługa z pewnością zaprowadzi Was na miejsce.

Obok znajdziecie najnowsze, oficjalne menu restauracji (bez napitków, z których akurat najczęściej korzystamy). Poniżej tematy dyskusji, które planujemy na tym spotkaniu przeprowadzić. Jeżeli chcecie wziąć udział w krakowskim spotkaniu, koniecznie dajcie znać tutaj lub na facebooku.

Agenda KrakTolka:

1. Gry komputerowe na świecie Tolkiena - dobrodziejstwo przenoszące nas do świata Tolkiena, czy paskudny koszmar wykrzywiający wizję profesora?
2. Gry fabularne stworzone dla świata Tolkiena – dyskusja o istniejących rozwiązaniach oraz możliwości wykorzystania nowych systemów.
3. Kulisy Hobbita. Czy możemy sobie zepsuć końcowy odbiór filmu? Przydatność książki History of the Hobbit w kontekście filmu.