Przyznam, że w ciągu ostatnich kilku lat co najmniej cztery osoby polecały mi tę lekturę. A ja? Cóż… nie spieszyłem się. I teraz trochę żałuję. Bo ,,Kłamca” Jakuba Ćwieka przypadł mi do gustu. I to bardzo.

Tytułowy Kłamca to nikt inny, jak Loki – nordycki bóg odpowiedzialny za oszustwa i złe uczynki. Dzięki przebiegłości żony – Sygin – udaje mu się uniknąć losu wszystkich innych bogów z jego panteonu, którzy giną z rąk aniołów. Tutaj wielu zada pytanie: ale skąd nagle te anioły? Otóż okazuje się, że wszystkie bóstwa od wieków żyją sobie równolegle. Spośród nich najsilniejszym jest Bóg żydów (a później też chrześcijan), który ma do dyspozycji zastępy aniołów. Jednak opuścił on swoje sługi i pozostawił Niebiosom pilnowanie Ziemi. Anioły zaś mają pozbyć się konkurencji – wśród nich bogów nordyckich.

Wróćmy jednak do Lokiego. Kłamca po obaleniu „towarzyszy” musi znaleźć sobie nowe zajęcie, równocześnie nie wchodząc zanadto w drogę Niebiosom. Z natury chciwy, postanawia pracować dla aniołów w zamian za ich cenne pióra. A roboty jest niemało. Nie brakuje wszak samobójców z miejsca zasilających armie Lucyfera, młodych zbuntowanych, którzy przyzwą potężnego demona, czy w końcu innych bożków, które wymknęły się aniołom lub odradzają się dzięki powracającej wierze. A że aniołowie często mają związane boskimi prawami ręce, chętnie korzystają z usług Kłamcy. Wilk syty i owca cała – rzec można. Loki niechętnie, ale konsekwentnie podejmuje się nietypowych zadań od skrzydlatych zleceniodawców. Aż po czasy współczesne.

Kłamca to książka lekka. Pierwszy tom ma blisko 270 stron, które połkniemy maksymalnie w kilka dni dorywczej lektury w czasie podróży środkami komunikacji lub do poduszki. Całość składa się z serii opowiadań ułożonych w sposób przemyślany. Pierwsze pokazuje nam typowe zadanie Kłamcy. Następnie poznajemy historię ocalenia Lokiego z oblężenia Valhalli. Kolejne historie dotyczą niezwiązanych ze sobą zleceń, które bóg wykonuje dla Niebios lub pojedynczych aniołów.

Język i styl książki przypadnie do gustu praktycznie każdemu niewymagającemu czytelnikowi. Nie znajdziemy tutaj nudnych, wielostronicowych opisów pełnych detali. Akcja pędzi szybko, przerywana ciętymi dialogami. Na swój sposób książka jest bardzo humorystyczna, ale wymaga dystansu do własnego wyznania. Choć nie będziemy zalewać się łzami śmiechu na każdej stronie, to niejednokrotnie złapiemy się na lekkim uniesieniu kącika ust w charakterystycznym ironicznym grymasie – jakże bardzo kojarzącym się z tytułowym Kłamcą.

Nie miałem jeszcze kontaktu z dalszymi częściami, jednak uważam, że cały cykl może być godny polecenia. Spotkałem się z opiniami, że druga część jest nieco słabsza od pierwszej. Mimo to nie czuję się zrażony i z przyjemnością sięgnę po kolejne przygody Lokiego. Ostatnimi czasy ukazał się zresztą czwarty tom zatytułowany Kill’em All. Najnowszą książkę, jak i wszystkie pozostałe części znaleźć można w ofercie księgarni internetowej Gandalf. Gorąco polecam!

Nota bibliograficzna:

Kłamca 1
Autor: Jakub Ćwiek
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Liczba stron: 272
Rok pierwszego wydania: 2005
Miejsce wydania: Lublin

Raport Obieżyświata przygotował tym razem doniesienie o nowym cyklu spotkań z grami planszowymi, na które z pewnością skuszą się studenci krakowskiego AGH. Impreza odbywa się regularnie w Klubie Studio położonym na Miasteczku Studenckim tej uczelni. Drugim tematem programu jest serwis Larpownia.pl. Grupa, z którą także i my współpracujemy, działa na terenie nie tylko Krakowa, ale także innych miast południowej Polski (na chwilę obecną). Z pewnością warto przyjrzeć się ich działalności, w ramach której kilka razy w miesiącu odbywają się ciekawe gry terenowe.

Click here to view the video on YouTube.

Ta ciekawostka najpewniej nie będzie znana wszystkim. O ile ani Wy, ani wasi znajomi nie mieliście kontaktu w tym roku z Maturą. Jednak wprawne oko licealistów z Bractwa Rivendell wyłapało nowinkę i spieszymy ją wam przekazać. W tym roku można było lekką ręką zdobyć 7 punktów na egzaminie maturalnym z języka angielskiego na poziomie podstawowym. Dlaczego? Bo jedno zadanie dotyczyło właśnie twórczości Tolkiena.

Czwarte zadanie tegorocznego arkuszu egzaminacyjnego z języka angielskiego na Maturze dotyczy twórczości J.R.R. Tolkiena, skupiając się wokół bardzo popularnego ostatnio tematu – Hobbita. Zadaniem maturzystów było zapoznanie się z tekstem składającym z siedmiu fragmentów tekstu. Do każdego z nich należało przydzielić nagłówek, który będzie oddawał tematykę kolejnych akapitów.

Treść tekstu opowiada pokrótce historię powstania opowieści. Maturzyści mogli przeczytać, jak Tolkien zaczął prace nad Hobbitem oraz dowiedzieć się o szybkiej popularyzacji książki. W kolejnych akapitach dowiadujemy się krótko o grach komputerowych, które powstały na bazie książki, dalszych pracach Tolkiena (w tym nad Władcą Pierścieni) oraz adaptacji filmowej o wyprawie Bilba, której premiera odbędzie się w grudniu tego roku. Ciekawe, czy producenci sponsorowali tegoroczne matury, bo teraz łatwiej będzie ściągnąć młodych do kin.

Interesujący jest też inny fakt. Tekst ten nie pochodzi z żadnego szanującego się magazynu czy książki. Jest to nieco zmieniony w formie tekst z… Wikipedii. Można dostrzec tutaj pewien paradoks. Często nauczyciele grzmią na uczniów (studentów także) za wykorzystywanie jako źródła wiedzy tej internetowej encyklopedii. Tymczasem twórcy egzaminu sami sięgnęli do Wikipedii, by przygotować swój materiał. Czyżby oznaczało to wcielanie się w życie nieuchronnych zmian? Wszak, w końcu musiało do tego dojść. Mimo to, cieszymy się, że twórczość Tolkiena trafia nawet na tak ważne i powszechne egzaminy, jak Matura. Jesteśmy pewni, że nasi czytelnicy nie mieli z nimi problemów.

Jeżeli chcecie zapoznać się z maturą z języka angielskiego, możecie zobaczyć oryginalne arkusze ze strony CKE.

Wszystkim maturzystom, przed którymi jeszcze stoją wyzwania egzaminacyjne, życzymy powodzenia i wielu tolkienowskich tematów!

Podążając za słowami Mistrza Tokiena „Trzech to już kompania”, czterech ochotników (ja, Olórin, Firenzo i Mith) tym bardziej nadaje się do wspólnej wyprawy, zwłaszcza, że czas już najwyższy podążyć w kierunku Miodosytni. Od tamtego czasu jeśli ktoś dotarł pod Fredrę, sam musiał szukać dalszej drogi aby podążyć szlakiem „kompani”. Czy komuś się udało, czy nie, o tym za chwilę…

Po dotarciu na miejsce rozgościliśmy się przy stole zamawiając (każdy swoje ulubione) trunki. Przyszła także pora na przetestowanie piwa z sokiem bananowym, które wzbudzało sporo kontrowersji. Dzieliliśmy się przeżyciami z ostatniego czasu i prowadziliśmy luźną pogawędkę, nie rozpoczynając tematów z agendy i oczekując, że może jeszcze jakaś postać pojawi się niedługo. Oczekiwania nie poszły na marne już wkrótce pojawiła się Majka, a niedługo po niej Erudar. To już 6 osób. Było już wiadomo, ze ten WrocTolk przeminie w kameralnej atmosferze, wśród całkiem dobrze znanych twarzy.

Po wstępnych rozmowach o studiach i ciekawych sytuacjach z życia, przeszliśmy do omawiania tematów. Pierwszy z nich to pogawędka na temat Gry o Tron. Tutaj podzieliliśmy się na dwa obozy – tych którzy przeczytanie książek uważają za coś niezbędnego i godnego uwagi, oraz tych, którym wystarczy samo oglądanie serialu, rozmowa trochę się rozkręciła, zahaczając jeszcze o inne seriale oparte na seriach książek. Wśród nich znalazł się polecany przez Majkę serial „Miecz Prawdy” i „Wiedźmin”. W tym momencie rozmowy podzieliły się, dlatego, równoczesnym tematem poruszanym przez Olórina i Erudara , były rozmowy na temat Odysei kosmicznej, jej ekranizacji, oraz tego jak jej realizacja wpłynęła na zmianę treści dalszych części serii.

Z tych tematów płynnie udało nam się przejść do następnych, traktujących o długich sagach książek, co w nich widzimy, oraz o krótkich książkach , za którymi kryje się czasami bardzo bogata i trafiająca do serca czytelnika treść (LeGuin seria „Ziemiomorze” oraz „Wehikuł czasu”, ale i „Odyseia kosmiczna”). Doszliśmy do wniosku, że czytanie długich serii, często polega na chęci poznania zakończenia pomimo, że samo przedzieranie się przez kilkadziesiąt tomów bywa męczące. (tutaj „Saga o ludziach ludu”, „Opowieści ze świata czarownic”).

Temat o Bractwie Rivendell został (nie wiedzieć czemu) pominięty – zgodnie z tradycją WrocTolka – jak zauważył Firenzo. Lecz za to ostatni temat o wpływie dzieł Tolkiena na nasze życie i opisywanie czego by nie było gdyby nie one, poruszył wyobraźnie. Zdaliśmy sobie sprawę, że każdemu z nas blask dzieł Tolkiena odbija swe światło we wszystkim. Jakąkolwiek książkę przeczytamy, jakikolwiek oglądniemy film, gdziekolwiek będzie nutka świata fantasy, zawsze w naszej myśli będzie Śródziemie. Jeśli czarodziej to zawsze przed oczami stoi nam Gandalf, jeśli patrzymy na kogoś odważnego i oddanego porównujemy go z Samem itd. Na każdym naszym kroku, czy to w szkole, czy na studiach, czy w życiu codziennym, zawsze Tolkien jest gdzieś obecny. Jak wielu z nas pisało choćby prezentacje maturalne związane ze Światem Tolkiena. Jak tylko mamy okazje to okazujemy, przynależność do fandomu Tolkienowskiego.

Tutaj skończy się już relacja w szóstego WrocTolku. Atmosfera była świetna, wiele ciekawych rozmów trudno przedstawić, gdy trzeba pisać zwięźle. Chciałoby się wypisać wszystkie dygresje, offtopy, zabawne przekomarzanie się uczestników, wyrazić cały klimat który panował przy stoliku w Miodosytni. Musi jednak pozostać jakiś niedosyt, ciekawość, abyście sami mogli kiedyś się przekonać (ten, kto nie był) jak bardzo potrafi być miło, gdy spotyka się osoby, które mają tak podobne myśli do nas samych.

Atmosfera była na tyle porywająca, że zapomnieliśmy (podobnie jak Ivellios) o aparacie fotograficznym ukrytym, gdzieś w głębi plecaka. Zdjęcie umieszczone u góry wpisu pochodzi z wcześniejszego WrocTolka #5.

Z racji braku relacji z tego spotkania zamieszczamy także parę słów o tym jak było 12 listopada 2011 we Wrocławiu w Miodosytni.
Obecni byli: Olórin, Vendea, Firenzo, Ithril, Alex, Kristof, Erudar, Mith, Asnarak i oczywiście ja, Maryen. Spotkanie to upłynęło pod znakiem zabawy, luźnych rozmów m.in. o grach stworzonych na podstawie Świata Tolkienowskiego oraz o smokach Tolkiena. WrocTolk ten był wyjątkowy ponieważ mieliśmy zarezerwowaną całą sale i mogliśmy puścić swoją ulubioną muzykę. Dzięki niej było o wiele milej i bardziej klimatycznie niż zwykle.

Gdy dotarłem do restauracji Media Aetas po długim dniu wypełnionym zajęciami na uczelni, czułem, że w końcu odpocznę. Na miejscu była już Tinwelin, która przybyła ponad pół godziny przed czasem. Spotkanie, jak zwykle, umówione było na godzinę dziewiętnastą, ale tradycyjnie starałem się być wcześniej, by móc wszystkich przywitać. Tym razem dostaliśmy salę świec, wspaniały zakątek restauracji, gdzie jedna ściana jest pokryta woskiem świecowym, a na licznych półkach stoją całe świece podświetlane lampkami. Dwa dni wcześniej poprosiłem o rezerwację miejsca dla piętnastu osób. Jak się okazało, mniejszej ilości, niż faktyczna.

W sali przygotowany był długi stół złożony z trzech mniejszych. Było przy nim kilkanaście krzeseł. Zapowiadał się niezwykły wieczór. Nie byłem jednak pewien ile osób się pojawi. Niejednokrotnie zgłaszało się dziesięć osób, a pojawiało najwyżej pięć. Ledwie spocząłem na swoim miejscu, gdy tuż za mną przyszli Hithlome i Mithrandir. Zaraz też dołączył do nas Daeruth, a po nim Maryen. Była nas już szóstka. Wyśmienicie! Uznałem, że poczekamy jeszcze chwileczkę na inne osoby i zaczniemy.

Już wtedy rozpoczęły się małe dyskusje na tematy bieżące. Porozmawialiśmy o zbliżającym się Pyrkonie, na którym Mithrandir koordynuje prace bloku Gier Komputerowych. Nie porozmawialiśmy zresztą długo, gdy do sali weszła grupa nowych osób. Od razu rozpoznałem Samalaia, którego miałem okazję ostatnio poznać dzięki serwisowi larpownia.pl. Reszta to była w pewnym sensie jego „świta”. Niestety wciąż nie pamiętam imion, a nawet nicków osób, które przybyły (za co bardzo przepraszam), jednak sądzę, że kolejne spotkania będą świetną okazją, by w końcu uzupełnić te braki.

Postanowiłem ruszyć z pierwszym tematem. Jakiś czas temu prezentowałem na uczelni krótką prelekcję na temat Tolkiena jako filologa – nie pisarza. Wykład koncentruje się na językach tolkienowskich, historii jego fascynacji tą tematyką i powodem, dla którego to one są trzonem Śródziemia. Postanowiłem tę samą prelekcję pokazać uczestnikom KrakTolka. Nie obyło się bez małych wpadek, trochę z pewnością też przynudzałem, ale ostatecznie wszyscy mogli się czegoś ciekawego dowiedzieć. Dopiero po fakcie dowiedziałem się, że była wśród nas studentka filologii, która skrzętnie to ukrywała nie odpowiadając na moje zapytania, dotyczące pewnych detali języków (typowo językowe pytania). Pozostaje mieć nadzieję, że nie tylko przez grzeczność stwierdziła potem, że prelekcja była udana i ciekawa. Zainteresowanie dostrzegłem – przyznaję.

W trakcie dyskusji dotarła do nas jeszcze jedna osoba, tym razem Avlene z KSF (Krakowskiej Sieci Fantastyki). Zaraz po zakończeniu mojej wypowiedzi, uczestnicy poprosili o odczytanie jakiś fragmentów w sindarinie lub quenya. Mogłem jedynie posłużyć się książką Potwory i Krytycy, w której to zamieszczony jest tolkienowski Oilima Markirya. Gdy już miałem zabierać się za czytanie, pojawił się Nolimon, którego dobrze znam z forum Elendilich. Ponieważ wiem, jak w przeszłości interesował się także językami Tolkiena, poprosiłem go o odczytanie tego tekstu. Ku mojej satysfakcji zgodził się, co uratowało mi skórę, albowiem nie umiem poprawnie czytać quenya czy sindarinu (wymowa była  dla mnie zawsze wielkim problemem). Uniknąłem w ten sposób kompromitacji, a uczestnicy zyskali słuchając poprawnego (przynajmniej z mojego punktu widzenia) odczytu dzieła.

Po tym zaczęły się dyskusje wszelakie. Zapytałem Mithrandira o Fornost i jego termin w kontekście Orkonu. Tutaj włączył się Samalai, który organizuje jeden z LARP-ów na tym ostatnim. Uczestnicy rozpoczęli rozmowy w mniejszych grupkach. Sam porozmawiałem chętnie z Nolimonem na temat naszej pasji do dzieł Tolkiena i tego, jak z czasem może ona wygasać.

Samalai z koleżanką musieli niestety wcześnie wyjść, ale niedługo po nich dotarł do nas Ertai z jeszcze jedną osobą (ponownie przykro mi, że imienia nie pamiętam). Chwilę wcześniej ruszyłem z dyskusją na temat przyjaźni Tolkiena i Lewisa. W toku przywoływania kolejnych cytatów z książki, którą się podpierałem (a była to Tolkien i C.S. Lewis – historia niezwykłej przyjaźni Colina Durieza) wyszło na jaw, że w gruncie rzeczy Lewis był poczciwym człowiekiem, który wspierał Tolkiena, natomiast ten drugi był niemiłym gościem, ciągle krytykującym twórczość Lewisa. Bardzo starałem się bronić Tolkiena (niemal osamotniony w tym boju). Śmiechu było dużo. Każdy kolejny cytat pogrążał naszego profesora bardziej i bardziej. W końcu dałem za wygraną i postanowiłem, że na kolejne spotkanie przygotuję konkretne argumenty w obronie Tolkiena. Choć w oparciu o tę dyskusję stwierdziłem, że książka tak czy inaczej nie kłamie w tytule, bowiem jest napisane, że przyjaźń ta była „niezwykła”. Salwy śmiechu odbijały się co chwila od ścian podczas tej dyskusji, którą zapamiętam na długo. Był to KrakTolk, jakim go chciałem widzieć od dawna.

W sumie pojawiło się na spotkaniu siedemnaście (!) osób. Istny rekord, który (obawiam się) następnym razem może być pobity. Obawy moje dotyczą jedynie pojemności Media Aetas i możliwości dyskutowania w gronie przekraczającym dwadzieścia uczestników. Mimo to, jestem dobrej myśli i wierzę, że niezależnie od tego, ile osób się pojawi, każdy będzie bawił się dobrze.

Ostatecznie nie podjęliśmy całej rzeszy innych ciekawych tematów, które mieliśmy w agendzie. Ale jak mawiał klasyk: co się odwlecze, to nie uciecze (tudzież: robota nie gołota, nie ucieknie). Postanowiłem, że te kwestie poruszymy na kolejnym spotkaniu. A to planujemy na kwiecień. Doprawdy bawiłem się świetnie. Ciekawe, merytoryczne (a czasem i nie) dyskusje, salwy śmiechu, interesujący ludzie pełni świetnych pomysłów. Całość działa się w bardzo klimatycznym i gościnnym Media Aetas, którego obsługę bardzo sobie cenię (mimo, że czasami trzeba na nią czekać nieco długo). Chętnie wrócimy tam kolejnym razem.

Przypomniał mi się opis klubów tworzonych przez Tolkiena jak i Lewisa, w tym Inklingów. Nasze spotkania zaiste są inspirowane ich działalnością. To kolejny sposób kultywowania tradycji, które oni zapoczątkowali.

Przed nami jeszcze spotkanie WrocTolk, które odbędzie się w sobotę (to już jutro!). Olórin zadba o uczestników, którzy spotykają się o 19:19 pod pomnikiem Fredry i wspólnie wybiorą się stamtąd do Miodosytni. Serdecznie zapraszam wszystkich także na to spotkanie.

PS. Zdjęć niestety nie mam z ludźmi. Zabawa była tak dobra, że zapomniałem o nich. Mam tylko fotografie miejsca.

UWAGA! AKTUALIZACJA.

O ile dobrze pamiętam, ostatni raz spotkania z naszego cyklu miały miejsce w listopadzie ubiegłego roku. Od tamtego czasu tak na prawdę niewiele się działo w tolkienowskim fandomie. Jednak przeszło trzy miesiące to wystarczająco dużo czasu, by spotkać się ponownie i podyskutować na okołotolkienowskie tematy. Mamy też dla was propozycje tematów stricte Tolkienowskich.

W celu ustalenia terminów spotkań uruchomiliśmy tradycyjnie ankiety w serwisie Doodle. A oto efekty! Fani J.R.R. Tolkiena z Krakowa spotkają się tradycyjnie w Media Aetas już we środę, 29. lutego. Jak zwykle zaczynamy o godzinie 19:00.

Spotkanie we Wrocławiu odbędzie się za tydzień, w sobotę, 3. marca. Jak zwykle miejscem będzie Miodosytnia. Zbiórka o 19:19 pod pomnikiem Fredry.

Tematy dla Wrocławia (ale także dla Krakowa) obejmują:

• Zima przemija, but `Gra o tron’ is coming
• Los i przeznaczenie serii nieskończonych (np. Jeźdźcy smoków, Świat czarownic)
• Czar krótkich książek (Ziemiomorze LeGuin, Wehikuł czasu Wellsa)
• Blask rzucony Tolkiena piórem w życie nasze (pogawędka, o tym czego by nie było bez dzieł Tolkiena, w życiu każdego z nas).
• Krótko o Bractwie Rivendell (przeprowadzi Maryen i Olórin)

Tematami, które dodatkowo poruszą obecni na spotkaniu w dawnej stolicy Polski będą:

• Tolkien i Lewis – historia pewnej przyjaźni, która zrodziła piękne dzieła (poprowadzi Ivellios)
• Wehikuł Czasu Wellsa – głębia filozoficzna książki w porównaniu z adaptacją filmową (zaprasza Maryen)
• J.R.R. Tolkien – językoznawca, nie pisarz (prelekcja Ivelliosa)
• Potwory Tolkiena – dyskusja zaproponowana przez Klaudię „Morganę” Boszke na temat filmu dostępnego na YouTube.

Temat Maryen na pewno będzie zaprezentowany także we Wrocławiu. Czekamy także na wasze propozycje tematów, które można przedstawić, a może chcecie sami zaprezentować jakąś ciekawostkę lub idąc wzorem sławnych Inklingów odczytać swoje wiersze, opowiadania? Zapraszamy! Możecie zrobić to nawet bez zapowiedzi!

W razie jakichkolwiek pytań, kontaktujcie się z nami przez komentarze do wpisu, na Facebooku oraz forum.

Jak zawsze możecie zapisywać się na wydarzenia utworzone przez nas w serwisie Facebook: KrakTolk i WrocTolk. Pozwoli nam to ocenić ile miejsc należy zarezerwować w lokalach.

John Rateliff w The History of the Hobbit przedstawia nam dotąd nieopublikowane zarysy i projekty do powieści Tolkiena Hobbit, czyli tam i z powrotem. Ukazuje, jak wiele zmian Tolkien wprowadził przed, jak i po wydaniu książki. Nowe wydanie ukazało się 27. października ubiegłego roku.

Po raz pierwszy The History of the Hobbit zostało wydane w dwóch częściach, Vollume 1: Mr. Baggins w maju 2007 oraz Vollume 2: Return to Bag End – w czerwcu tego samego roku. Obecnie w jednym tomie zostały przedstawione zmienione i uaktualnione wyniki badań nad powstaniem Hobbita. Obejmuje on pełną niepublikowaną wersję rękopisu Tolkiena, pokazuje liczne modyfikacje dokonane w fabule przed, jak i po publikacji tego dzieła.

Hobbit omówiony został rozdział po rozdziale, z uwzględnieniem zmian i powodów, dla których Tolkien je wprowadził. Zamieszczone tam obszerne przypisy i komentarze nakreślają, jak mitologia wpłynęła na historię oraz wyobrażenia geograficzne Śródziemia. Książka ta zwiera również wiele mało znanych map i ilustracji wykonanych przez samego Profesora. Kto by się spodziewał, że opowiadana przy kominku pierwotna historia o przygodach hobbita rozpoczyna się, kiedy to przed jego domem pojawia się tłum krasnali, prowadzonych przez Gandalfa, który opowiada o smoku, Pryftanie, który zagarnął ich dom?…

Jednotomowe wydanie The History of the Hobbit dostępne jest jak na razie wyłącznie za granicą. Egzemplarze można zamówić przez Amazon, gdzie obecnie trwa przecena z £35 na £18.79.

Oj, coś ta sesja egzaminacyjna dla studentów bardzo nam się przedłużyła. I oczywiście z tego powodu nie odbyło się dawno żadne spotkanie fanów Tolkiena. Jednak zaraz się to zmieni.

Kilka dni temu uruchomiliśmy na naszej stronie w serwisie facebook oraz forum ankiety, które zdecydują o terminach najbliższych spotkań w Krakowie i Wrocławiu. Na głosowanie w Krakowie macie jeszcze czas do jutra (sobota) do godziny 22:00. Po tym terminie podamy datę kolejnego spotkania.

Wrocław ma leciutko więcej czasu, ale też prosimy, byście jak najszybciej dali nam znać, kiedy chcecie się spotkać. W ten sposób szybciej ogarniemy całe wydarzenie.

Czym są spotkania? Wystarczy przeszukać naszą stronę, gdzie znajdziecie na ich temat wiele informacji. Rozmawiamy o Tolkienie i jego twórczości, ale nie tylko. Chcemy, by nasze spotkania przypominały meetingi Inklingów. Przy napitku dyskutujemy o różnych bieżących ciekawostkach, które nas pasjonują. Oczywiście staramy się, by były one jak najbliższe Tolkienowi.

Dokładne informacje na temat miejsca i czasu spotkań zostaną przekazane w kolejnym wpisie, gdy tylko ustalimy datę.

Zapraszamy!

Wczoraj wieczorem mieliśmy nie tylko ważną rocznicę urodzin Tolkiena (bo już 120). Także z tej okazji Galadhorn oraz Tom Goold z forum Elendili (oraz serwisu tolkienowskiego Elendilion) przygotowali kolejną audycję radia elendili fm. 

Radio elendili fm to audycje tolkienowskie organizowane w różnych odstępach czasu przez autorów jednego z największych for tolkienowskich w Polsce – Elendili. Co jakiś czas informują oni z wyprzedzeniem o zbliżającej się audycji. Zazwyczaj jest to wiązane z ważnymi wydarzeniami tolkienowskimi takimi jak wybór wydarzenia roku, okrągła rocznica ich forum czy, tak jak miało to miejsce tym razem, 120. urodziny Tolkiena.

Z tej okazji przygotowali program, który trwał bagatela, bo aż 8 godzin. Choć oficjalnie rozpoczął się o 18, już od 16. można było słuchać stacji. Całość zorganizowana została przy pomocy stacji radiowej Punkt G-51 prowadzonej przez – znanego fanom Tolkiena – EM-White’a.

Począwszy od 18:00 audycja ruszyła pełną parą. Przez godzinę Tom i Galadhorn wspominali miniony rok i dyskutowali o tolkienowskich wydarzeniach. O 19:00 ogłosili wyniki plebiscytu na tolkienowskie wydarzenie roku, które zorganizowali po raz kolejny. O 19:30 rozpoczęła się Tolkienowska Lista Przebojów.

Od 20:00 mogliśmy posłuchać tolkienowskiego Koncertu Życzeń, by wspólnie przygotować się do oficjalnego toastu za Profesora, który odbył się na antenie radiowej, zgodnie z zapowiedziami, o 21:00. Później po małej dawce muzyki i kilku słowach Galadhorna zaczął się blok przygotowany z udziałem naszego przyjaciela – Dzikiego. Od 21:30 do oficjalnego zakończenia audycji (o 23:00), mogliśmy słuchać dobrze znanej naszym forumowiczom muzyki tolkienowskiej wybranej przez Strażnika Lothlórien.

Ponieważ Radio Punkt G-51 przeznaczyło Elendilim czas do północy, Galadhorn na „dobranoc” puścił słuchaczom od 23:00 godzinę archiwalnej audycji urodzinowej ich forum.

Audycja była wyśmienita, a słuchało jej w momencie wznoszenia toastu ponad 50 osób (tyle maksymalnie było przewidziane początkowo), toteż autorzy musieli otworzyć dodatkowe „sloty” (miejsca dla słuchaczy w Internecie, są ograniczone do ilości slotów). Jednak nie było z tym problemu.

Wspólny toast był wspaniałą chwilą. Mogliśmy poczuć, że wszyscy polscy miłośnicy Tolkiena wspólnie obchodzą jego urodziny.

Zapraszamy Was do śledzenia radia, ponieważ Galadhorn zapowiedział już, że audycje powinny pojawiać się bardziej regularnie i częściej. Będziemy Was o nich informować na bieżąco.

Jak co roku Tolkien Society zorganizowało akcję wznoszenia toastu za J.R.R. Tolkiena, który w tym roku obchodziłby już 120 urodziny! To okazja, jakiej nie można przegapić. W tym dniu o godzinie 21:00 czasu lokalnego wstają i mówią: „Za profesora”, wznosząc przy tym kieliszek lub szklankę jakiegoś napoju (nie koniecznie musi być alkoholowy!).

Mamy nadzieję, że w tym dniu wszyscy będziemy pamiętać o naszym mistrzu i wypijemy za jego dobre życie w innym świecie. Także po to, aby w przyszłości kolejne pokolenia mogły cieszyć się lekturą najwspanialszych dzieł, które stworzył. Kto wie, może będzie wśród nich i jakiś mroczny człowiek, który zrezygnuje ze swych planów po zapoznaniu się z losami Saurona (patrzcie niżej).

Jeżeli chcielibyście podzielić się swoimi życzeniami dla Tolkiena, koniecznie wejdźcie na stronę Tolkien Society i wypełnijcie formularz.